Regel is regel of toch niet? Zijn regels bepalend hoe je je mag gedragen? Of bepaalt het gedrag hoe bepalend de regels zijn?

Een van mijn rustmomentjes vind ik in een heerlijke lange wandeling in ons mooie bos. Even mijn hoofd leegmaken. Dat het niet altijd een rustmomentje hoeft te zijn, bleek vandaag. Ook hier komen lessen op je pad.

Samen met ons dwergteckeltje Dinky, een sociaal, lief en dapper hondje, wandel ik door ons mooie bos. Ik, in gedachten en zij snuffelt heerlijk ontspannen rond. Zelfs de regen en de hagel deren ons niet. Wij genieten van de rust en de natuur om ons heen. Verder op ons pad, ongeveer 100 meter, zie ik een man en een vrouw met 2 grote witte honden lopen. De honden zijn niet aangelijnd. Ik zeg gekscherend tegen Dinky. Kom op meid, rug recht, schouders recht en kop hoog! Vol zelfvertrouwen lopen we het stel en de honden tegemoet.

4855760f827d678d6fff00a1d7488b17
Dinky als puppy (toen al dapper)

Nu moet je weten, dat ik een echte dierenliefhebber ben. Bang voor honden ben ik niet. En zo wil ik onze teckel ook opvoeden. De honden, tien keer zo groot als Dinky, komen ineens in een hoog tempo op ons afgerend en snuffelen wild en onbehouwen aan Dinky. Alles nog rustig, niets aan de hand. Plots begint een van de twee honden zenuwachtig te blaffen en te draaien. De andere hond, die onze kleine, dappere Dinky met zijn grote hoofd aan het besnuffelen is, wordt hierdoor ook zenuwachting. De mogelijke consequenties van hun onrustige gedrag zijn voor mij op dat moment niet in te schatten.
Het stel loopt nog 20 meter verderop en schijnt het normaal te vinden dat hun honden ons kleine teckeltje aan het intimideren zijn. Dinky is nu terecht ontzettend bang. Haar gejank gaat mij door merg en been en maakt mij ook alert. Ik duw de honden zelfverzekerd en met vaste stem weg, zeg vriendelijk tegen het stel. Zij is net over haar trauma heen.

Een dergelijke situatie hadden we maanden geleden ook al meegemaakt. De situatie wordt zodanig onvoorspelbaar, dat ik toch maar besluit Dinky op te pakken. Iets dat ik eigenlijk NOOIT doe. Maar de honden zijn te intimiderend, net als hun baasje blijkt achteraf.

Ik zeg nogmaals vriendelijk. Ze is net over haar trauma heen. De vrouw loopt door, de man blijft staan en zegt kortaf. Mijn honden mogen hier loslopen, waarop ik vriendelijk doch eveneens kort reageer. Hoe zou u het vinden als 2 gedaantes, die tien keer zo groot als u zijn, rennend op u afkomen? De man gaat direct in de verdediging en reageert geërgerd. Daar moet u dan maar aan wennen. Mijn honden mogen hier loslopen. Ik herhaal vriendelijk. Hoe zou u het vinden als er 2 gedaantes, die tien keer zo groot als u zijn, rennend op u afkomen? De man is nu meer dan geïrriteerd, zegt dat ik naar hem moet luisteren! U had uw hond nooit mogen oppakken. U heeft gelijk, zeg ik, maar ik ken u en uw honden niet (een hond lijkt vaak op zijn baasje). Ik wil graag met één hond naar huis en niet in twee stukken. Hij blijft volhouden, dat zijn honden los mogen lopen. Deze keer reageer ik ook behoorlijk geërgerd. Dat is dan wel zwart wit gedacht. Dat zijn regels, maar hoe zou u het vinden als er 2 gedaantes, die tien keer zo groot als u zijn, rennend op u afkomen? De man reageert nu boos. Als u zo praat, praat ik niet met u. Jammer dat u niet met mij wilt praten, denk ik, maar u gaat luisteren naar wat ik u te zeggen heb! Ik zeg nogmaals. Hoe zou u het vinden als er 2 gedaantes, die tien keer zo groot als u zijn, rennend op u afkomen?

843x544 regel is regel:geweten

Je moet weten ik doe geen vlieg kwaad, krijg met niemand ruzie, maar op een of andere manier heeft deze man iets in mij losgemaakt, waardoor ik echt boos werd.

Het is natuurlijk een zinloze discussie als je beide je standpunt vasthoudt. Waar het mij om gaat, is dat er inderdaad regels zijn. Wat wel mag en wat niet mag. Maar we hebben daarnaast toch ook nog gezond verstand. We willen met z’n allen met plezier in het bos lopen. Als honden loslopen, houd ze dan dichtbij je. Mijn teckeltje mag ook veilig en rustig in het bos lopen zonder elke keer te worden geïntimideerd door grote honden. Ze hoeft niet te accepteren, dat ze elke keer de grond in wordt gedrukt door een grote neus of poot. Ik vind dat ze zich kranig heeft gedragen! Ik was ontzettend trots op haar. Of ik zo moedig was geweest in haar plaats?

We nemen al mopperend afscheid van deze meneer en zijn honden. Ik bedenk mij dat ik hier waarschijnlijk lessen uit mag leren. In eerste instantie zegt mijn ego, dat ik niet boos had hoeven worden. Maar gaandeweg besef ik mij, dat het wenselijk is dat iedereen, ondanks regels, gewoon rekening houdt met een ander. Mijn les was, dat ik mijn grens, uit zelfrespect, heb aangegeven. Ik hoef niet te accepteren, dat honden rennend op ons afkomen en ons intimideren. Ik kwam wel tot het inzicht dat de irritatie bij de meneer hoort. Dat ik deze negatieve energie bij hem mag laten. Ik mag mijn punt maken, maar dan vanuit mijn eigen positieve energie.

Verder op de route komen we een dame met twee grote honden tegen. Zij ziet ons en lijnt de honden aan. Voor mij een bevestiging dat mijn gevoel juist was. Wij lopen haar tegemoet, groeten elkaar heel vriendelijk. En wat ben ik trots op ons dwergteckeltje Dinky. Ze loopt met rug recht, schouders recht en kop hoog! Een voorbeeld voor haar baasje. En ik weet zeker, dat de baas van de 2 grote witte honden nog heeft nagedacht over hoe hij het zou vinden als er 2 gedaantes, die tien keer zo groot als hij zijn, rennend op hem af zouden komen…..

Liefs,
Judith Arendsen Logo